Je kent dat gevoel wel. Er is een telefoontje dat je moet plegen - je huisarts, je verhuurder, een mogelijke werkgever - en je stelt het al drie dagen uit. Een berichtje sturen zou zoveel makkelijker zijn, toch?

Het blijkt dat je lang niet de enige bent. Een onderzoek dat begin 2025 werd uitgevoerd door AXA Verzekeringen België en jongeren onderzoeksbureau Trendwolves, bevroeg 600 Belgische jongeren tussen 18 en 25 jaar. De conclusie? Bijna de helft van hen - 49% - geeft de voorkeur aan een berichtje boven de telefoon, specifiek uit angst of onzekerheid.

De cijfers achter de angst

Het onderzoek schetst een duidelijk beeld van hoe ver jongeren gaan om bellen te vermijden: • 55% zet de beltoon regelmatig uit • 21% neemt nooit een oproep aan - niet soms, niet zelden, maar nooit • De meest genoemde angsten: een ongemakkelijke stilte, niet weten hoe het gesprek te beëindigen, en onzekerheid over het eigen kunnen Dit zijn geen kleine gewoontes. Het zijn patronen die echte, alledaagse situaties in de weg staan - een afspraak maken bij de dokter, een stage opvolgen, of een huurcontract regelen.

Niet alleen een persoonlijk gevoel - een generatie gevoel

De onderzoekers identificeerden drie communicatieprofielen bij Belgische jongeren. Ongeveer 53% zijn omnivoren die vlot meerdere kanalen gebruiken, waaronder telefoneren. Nog eens 29% zijn selectieve communicators die liever rustigere, meer gecontroleerde vormen van contact gebruiken. En 18% valt in de categorie belangstigen - degenen voor wie bellen oprecht stressvol aanvoelt. Deze laatste groep is het grootst bij jongeren van 22 tot 25 jaar.

Er is ook een regionaal patroon dat opvalt: bel vrees komt significant vaker voor bij Nederlandstalige Belgische jongeren dan bij Franstalige - wat dit thema extra relevant maakt in Vlaanderen.

Wat helpt er dan écht?

Het onderzoek wijst op een duidelijke factor die zelfzekere bellers onderscheidt van angstige: ervaring. Jongeren die thuis al meer telefoneerden, voelen zich later in het leven veel comfortabeler bij het bellen. Het gaat dus niet om karakter. Het gaat om oefening.

Dat is precies het idee achter Cello - een veilige, realistische ruimte om te oefenen, vóórdat het er echt op aankomt.